Սոնա Վան ՆԱՐՑԻՍ

Sona Van

ՆԱՐՑԻՍ

քնած երկնավորի
շրթունքների վրա
ապրող
փետուրի պես
ելնում-իջնում եմ ես
նրա շնչառության
համր ռիթմով

պարզ է երկինքն այսօր
ինչպես լիճը խորունկ
Հա՜յր… ես տեսնում եմ քեզ
արդեն
իսկ դո՞ւ…

տարածվում
գալիս
ձգտում եմ դեպի քեզ
օդի միջով
ինչպես օվկիան փնտրող
ջրի կաթիլ
ու դառնում մեկ

Տե՛ր…
վախեցնում է ինձ
ձուլման տեսակը այս
որ բացառում է… մի պահ
շփումը մեր

Դո՛ւ էլ… դո՛ւ էլ ես եմ
Աստված
հայելու մեջ երկնի
հենց նոր… քիչ առաջ եմ
հայտնաբերել
գիտե՛մ…
սակայն ուշ է…
ափսո՜ս
Նարցիսի պես
սիրահարված եմ
ես ինձ
արդեն
բարձունքներում

Նարցիս, 1, 2006

Comments

comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>